Over mij
Onderweg
In Transit, noemde ik mijn praktijk in 2001, toen ik als zelfstandige startte. In Transit: onderweg. Van het een naar het ander. Vanuit de plek waar je nu bent, waar je startte, naar de toekomst, naar iets nieuws.
Ik was toen 43 jaar. Ik had overgangen in het leven leren kennen als vaak hele ingrijpende, soms ook uiterst pijnlijke periodes. En de nieuwe start als iets dat me lokte, me uitnodigde, enthousiast en geïnspireerd maakte. Elke transit, elke doorreis, leverde me nieuwe kennis, nieuwe ervaringen, nieuwe inzichten op. Nieuwe diepgang. Ik werd langzaam steeds meer mens. Met diepgang.
Mensen noemden mij een zoeker.
Dat ben ik nog steeds.
Mijn leven is nog steeds in beweging. Ik maak de overgang van meer dan fulltime werken naar het bestaan als pensionada. Opnieuw een overgang die met horten en stoten, grote verliezen en nieuwe vergezichten gepaard gaat.
Thuis in Groningen
Zo volgde ik een heel oud verlangen naar buiten, uitzicht, landschap, wijdsheid en met wijde luchten. Sinds 2019 werk ik steeds meer in Groningen en intussen woon ik daar ook nu fulltime.
Het Groninger land is mijn thuis geworden – met zijn ruimte, stilte en weerbarstigheid. Hier luisterde ik naar verhalen, naar wat gezegd wordt en wat onuitgesproken blijft. Hier begon ik landschap te schilderen, figuratief. Steeds die horizon.
De grote lijnen
In de loop van mijn werkzame leven zijn er een paar grote lijnen geweest.
Werk met mensen
Een daarvan was zeker mijn begeleidingswerk, werk met mensen, waar ik me al vroeg op orienteerde en in eerste instantie toch niet echt aandurfde.
Kritisch kijken naar de samenleving
Een tweede lijn was een kritische blik op de samenleving, die me steeds weer in gevechten trok waar ik in geloofde, en mee worstelde omdat ze me zo boos maakten en uitputten. Tot nu aan toe een belangrijke lijn, die zich vermengde met mijn begeleidingswerk.
Met mijn handen dingen maken
En een laatste lijn was werk met mijn handen. Mijn eerste afgemaakte opleiding na de middelbare school was LTS timmeren. Ik had toen al wat mens- en levensbeschouwelijk gerichte opleidingen verlaten zonder resultaat.
Mijn hele leven ben ik blijven klussen in huizen, aan meubels, in tuinen.
Daarnaast was er textiel, naaien, breien, en alsmaar opnieuw tekenen en schilderen. Schrijven zat daar doorheen geweven.
Het verlangen iets te maken
De rode draad was mijn intense beleving van de wereld, waar ik me niet voor kon of wilde afsluiten. Met mensen, met organisaties, systemen, landschap, dieren, macht, onmacht en de ruimte daartussen en daaronder. Die ruimte die ik wel kon voelen maar niet benoemen. Daar waar alles aan elkaar verbonden was en met elkaar samenhing. Mooi, lelijk, goed kwaad, mensen, de aarde, het heelal. Die verbinding, die benaderde ik als ik iets ging maken. Mezelf verbinden met de wereld. Materie. En alles wat daaronder was. Het verlangen iets te maken, waarin die verbinding, met al die diepgang, aanwezig is.
Deze lijn verloor het altijd van werk. In de kiertjes en de naadjes van mijn superdrukke werkweken probeerde ik tijd te maken. met name als mijn leven weer in een overgangsfase was lukte dat, hielp het me en werd ik er gelukkig van.
Kunst als nieuwe belangrijkste lijn
Toen ik me voorbereidde op mijn pensioen was het voor mij meer dan duidelijk. Kunst moest nu de ruimte krijgen. Met mijn handen. met hart en ziel. Met diepgang. Verbeelden. Ik ging weer een opleiding volgen. Na 8 opleidingen gericht op serieus betaald werk werd het nu een echte kunstopleiding, bij Crejat in Alkmaar: 2 jaar, tekenen en schilderen, met diploma. De trajecten die ik eerder volgde bij Frederike Dekker rondom The Artists Way en Femke Bourgonjes cursussen Het Plezier van het Maken vormden de basis.
Kunst maken is nu mijn belangrijkste focus en bezigheid. Er komt een gestage stroom werk uit mijn hand. Ik zorg voor de kwantiteit en ergens ontstaat dan de genade van iets dat echt kwaliteit heeft.